Strona główna

System ECTS w Politechnice Łódzkiej 
Politechnika Łódzka jest jedyną uczelnią techniczną w regionie i jedną z największych w kraju. Jest autonomiczną publiczną akademicką szkołą wyższą i ma prawo ustanawiać i prowadzić własną politykę w zakresie swojej działalności.
Obecnie w Uczelni kształci się około 22 000 studentów w następujących jednostkach: 
•	Wydział Mechaniczny;
•	Wydział Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki;
•	Wydział Chemiczny;
•	Wydział Technologii Materiałowych i Wzornictwa Tekstyliów;
•	Wydział Biotechnologii i Nauk o Żywności, Budownictwa;
•	Wydział Architektury i Inżynierii Środowiska; 
•	Wydział Fizyki Technicznej, Informatyki i Matematyki Stosowanej; 
•	Wydział Organizacji i Zarządzania;
•	Wydział Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska;
•	Instytut Papiernictwa i Poligrafii;
•	Kolegium Gospodarki Przestrzennej;
•	Kolegium Logistyki;
•	Kolegium Towaroznawstwa.
 
W Uczelni funkcjonują również jednostki pozawydziałowe takie jak: Centrum Kształcenia Międzynarodowego, Centrum Nauczania Matematyki i Fizyki, Centrum Języków Obcych, Centrum Sportu, w których studenci odbywają zajęcia w wybranym zakresie.
W celu pełnej przejrzystości programów studiów oraz umożliwienia studentom kształcenia w innych uczelniach w kraju i za granicą Politechnika Łódzka wprowadziła i stosuje system ECTS. System ECTS używany jest jako system transferu i akumulacji punktów. 
Punkty kredytowe przyznawane są wszystkim studentom, zarówno wyjeżdżającym, jak i przyjeżdżającym (studenci zagraniczni) oraz studentom odbywającym całość studiów w PŁ. Rok akademicki to typowo 60 punktów kredytowych. Podzielony jest na dwa semestry, każdy po 30 punktów ECTS. W szczególnych przypadkach, mogą pojawić się drobne różnice. Punkty przydzielane są poszczególnym przedmiotom na podstawie nakładu pracy studenta, potrzebnego do osiągnięcia założonych efektów kształcenia oraz realizowanym przez studenta praktykom. Nakład pracy studenta jest systematycznie monitorowany. System ECTS ułatwia uznanie okresu studiów za granicą dla studentów PŁ oraz studentów obcokrajowców przyjeżdżających do PŁ na krótkie okresy studiów. 
W celu ułatwienia wymiany studenckiej i uznawania okresu studiów PŁ stosuje dokumenty ECTS: Learning Agreement, Training Agreement oraz Transcript of Records. Ponadto stosowany jest dokument "Uznanie okresu studiów za granicą", który podpisuje kierownik podstawowej jednostki oraz Prorektor ds. Edukacji.
Studentom obcokrajowcom wydawany jest Transcript of Records, wyszczególniający liczbę zdobytych w PŁ punktów ECTS.
PŁ uznaje również okresy studiów w zagranicznych uczelniach partnerskich nie stosujących systemu ECTS, w takim przypadku kierownik podstawowej jednostki dokonuje analizy osiągniętych przez studenta efektów kształcenia i przyznaje odpowiednią liczbę punktów ECTS.


Procedura alokacji punktów ECTS w ramach studiów realizowanych w Politechnice Łódzkiej 

Procedura alokacji punktów przypisywanych poszczególnym przedmiotom występującym w programach studiów jest oparta o ocenę łącznego średniego nakładu pracy studenta wymaganego do osiągnięcia założonych efektów kształcenia.
Ogólna liczba punktów na studiach pierwszego stopnia, w zależności od liczby semestrów wynosi odpowiednio 180/210/240, na studiach drugiego stopnia 90/120. 
W przypadku studiów pierwszego stopnia punkty te są rozdzielane pomiędzy poszczególne zakresy kształcenia, tj. ogólny, podstawowy, kierunkowy, specjalnościowy, uzupełniający. W przypadku studiów drugiego stopnia punkty są rozdzielane pomiędzy zakresy kształcenia: podstawowy, kierunkowy, specjalnościowy, uzupełniający. Zakresy te i przypisane im punkty wynikają z założonych kwalifikacji, które powinien posiadać absolwent danego kierunku, specjalności i poziomu studiów, w danym obszarze (obszarach) kształcenia oraz o odpowiednim profilu studiów. W ramach określonych powyżej zakresów kształcenia definiowane są następnie przedmioty programu studiów. 

Dla każdego przedmiotu określa się zakładane efekty kształcenia (czyli wiedzę, umiejętności i kompetencje społeczne), treści kształcenia, formy zajęć (wykłady, ćwiczenia, laboratoria, projekty, seminaria, e-learning), metody weryfikacji efektów kształcenia, zasady oceny końcowej, proponowaną literaturę oraz szacunkowy nakład pracy łącznej (mierzonej punktami ECTS). Przez nakład pracy łącznej rozumie się sumę wynikającą z godzin kontaktowych w uczelni i szacunkowych godzin pracy własnej studenta. W razie potrzeby określany jest podział przedmiotu na dwa lub większą liczbę semestrów (typowym przykładem jest matematyka), w takim przypadku zajęciom prowadzonym w różnych semestrach przypisuje się oddzielne liczby punktów.
Po tych czynnościach następuje rozdzielenie przedmiotów pomiędzy poszczególne semestry, z zachowaniem następujących zasad:
•	Obciążenie pracą studenta na poszczególnych semestrach powinno być możliwie równomierne. Z tego wynika, że nominalna liczba punktów każdego semestru powinna być najbliższa ilorazowi łącznej liczby punktów danego programu i liczby semestrów studiów. Dla studiów stacjonarnych będzie to więc 30 punktów, ale dla studiów niestacjonarnych liczba ta może być mniejsza (zwykle od 20 do 30 punktów).
•	Musi być spełniona zasada następstwa przedmiotów w kolejnych semestrach.
•	Przedmioty realizowane na pierwszym roku studiów pierwszego stopnia powinny być traktowane jako przedmioty na poziomie podstawowym. Na drugim roku i w części trzeciego jako przedmioty na poziomie średniozaawansowanym. Przedmioty z trzeciego roku lub czwartego są na poziomie zaawansowanym. Wszystkie przedmioty realizowane na studiach drugiego stopnia są realizowane na poziomie zaawansowanym. 

Czynności, o których mowa powyżej wykonuje koordynator programu studiów lub odpowiednia komisja kierunkowa, a przyjmuje kierownik podstawowej jednostki. Program studiów jest zatwierdzany przez radę jednostki, po wysłuchaniu opinii odpowiedniej komisji dydaktycznej i kierowany do Działu Kształcenia celem weryfikacji formalnej oraz akceptacji Prorektora ds. Edukacji. 
Ponieważ alokacja punktów jest oparta na łącznym nakładzie pracy studenta, konieczne jest weryfikowanie oszacowania tego nakładu pracy poprzez badania ankietowe studentów. W przypadku stwierdzenia, że przyjęte oszacowania pracochłonności poszczególnych przedmiotów odbiegają od wyników oceny studentów dokonywana jest analiza przyczyn tych różnic i proponowana modyfikacja programu studiów, np. poprzez inne rozłożenia przedmiotów w poszczególnych semestrach.